Od arheoloških spomenika ovdje su prisutna
 srednjovjekovna utvrđenja ili, kako ih narod naziva,
 «gradine», koje još nisu dovoljno istražene, i to: Gradina u
 Nevrenči, «Grad Jasičak» iznad Bašigovaca, Džebarska  
 gradina i «Grad Čaršija» iznad Gornje Višće. Po svom
 lokacijskom razmještaju kao da čine granični pojas prema
 sjeveru, odnosno odbrambenu liniju od vjekovnih upada
 Mađara, Austrijanaca i drugih. Ispod gradine u selu
 Džebari i danas egzistira najstarija džamija u tk, podignuta
 u prvoj polovini 16. vijeka na mjestu koje je predstavljalo
 značajnu stanicu karavanskog puta Tuzla-Kladanj-Olovo-
 Sarajevo (kota 752). Osnovna zanimanja tadašnjeg
 stanovništva bili su poljoprivreda i stočarstvo.
 Dolaskom Austro-ugarske monarhije u Bosnu (1878.
 godine) mijenjaju se društvene i ekonomske prilike u ovim
 krajevima. Poljoprivredni i šumarski resursi pripremaju se 
 za industrijsku eksploataciju, grade se saobraćajnice i
 industrijski pogoni. Od tog perioda datira i današnje
 preduzeće za preradu drveta «Konjuh» , koje je već
 obilježilo 114 godina svog postojanja. Karakteristično je da
 je živiničko područje dobilo prvi moderni zemljišni katastar.

 Historijski gledano, poljoprivreda je bila najzastupljenije
 zanimanje živiničkog stanovništva, ali je moderno doba 
 zapostavilo njen razvoj i deagrariziralo dotadašnje vlasnike
 zemlje. Drvna industrija i kasnije rudarstvo bili su tokom
 novije historije nosioci razvoja i urbanizacije grada Živinica
 i cjelokupnog razvoja područja ove općine.

 Privredni razvoj proizašao je, dakle, iz prirodnog naslijeđa,
 odnosno postojanja odgovarajućih prirodnih resursa.
 Naime, osnovni prirodni resursi kojima raspolaže područje
 općine Živinice i na kojima je baziran njen dugogodišnji
 razvoj jesu poljoprivredno zemljište, ležišta uglja, šume,
 mineralne sirovine, itd.