Teočak je u dalekoj prošlosti
imao veoma važnu ulogu
zbog
svoje tvrđave i strateškog
položaja. Teočak ima takav
položaj da se iz njega vide
Drina i Sava, Bijeljina i Brčko
i
mnoga naselja Semberije. U
Starom Teočaku su ostaci
tvrđave, a uz nju i naselja. Pod
samom tvrđavom je
džamija za
čiju gradnju se spominje ime
Sultana Fatiha II,
poslije
zauzimanja tvrđave od Ugara
početkom 1474.
godine, kada se u
osmanlijskoj vlasti spominju
tuzlanska
područja. Stanovništvo
oko Teočaka nekada je bilo
hrišćansko. Do danas su u Teočaku očuvane priče o
mađarskoj i rimskoj crkvi i
samostanu. U Teočaku su bile
dvije nekropole stećaka Mramor i
Harci, koje svjedoče o
bosanskoj
posebnosti, a i do danas su neki
od stećaka
očuvani.
U vremenu srednjeg vijeka
promjene državnog okruženja
na
ovom prostoru bile su toliko da
se teško može reći ko
je ovdje bio češće gospodar: Ugarski kraljevi, srpski
despoti ili
bosanski vladari. Kada su se
prvi put pomenuli u
srednjem vijeku ovi krajevi - župa Soli
(Tuzla)- bili su dio
Srbije.
Držao ih je srpski kralj
Dragutin od 1284. godine, a
njega nasleđuju njegovi sinovi:
Vladislav i Uroš.
Pravoslavni
ruski plemić Rotislav Mihailovič,
zet
mađarskog kralja Bele, vlada
ovim krajevima od 1255-
1264.
godine.
Zna se pouzdano da su
ovdje vladali i srpski despoti
Stefan Lazarević i Đurađ
Branković. Kao primjer krajnje
nestabilnih i burnih vremena
pred tursko osvajanje,
možemo
navesti grad Srebrenicu koja je
samo od 1411-
1463. godine čak 13
puta mijenjala gospodara.
