Svrzina kuća je jedan od najbolje očuvanih objekata stare
 muslimanske stambene arhitekture koga je Sarajevo,
 1952. godine, uvrstilo u objekte vrijedne čuvanja i
 preuredio za muzejske namjene. Na ovaj način očuvan je
 skup zgrada nejednake starosti, s polivine XVIII i XIX
 stoljeća, koje su povezane u cjelinu sa 2 avlije i 3 bašće,
 koje čuva visoki zid - duvar.

 Sam ulazak kroz avlijska vrata čini da se osjetite dijelom
 daleke, ali i prisne prošlosti, jer već na prvom koraku
 kaldrma na sebe preuzima teret da vas povode preko  
 avlije.

 U avliji je stari dio kuće koji u prizemlju ima kamene
 magaze – ostave, dok se drvenim stepenicama penje na
 prostranu verandu - divanhanu s kamerijom, koja služi za
 sjedenje, vez i muhabet.
 
 U prizemlju se nalazi prostorija za mušku poslugu koja
 stoji na usluzi domaćinu i njegovim gostima. Ispod drvene
 verande, obrasle lozom, je staja za konje i kamen -
 binjektaš, za pomoć pri uzjahivanju konja. Sobe na spratu
 imaju izbačeni dio ulične fasade - ćošak u funkciji
 vidikovca, te interni prolaz, mabejin, za žensku kuću u
 kojoj se odvijao pravi prodični život.
 Arhitektura je podređena intimnosti domaćeg života, tako
 sto je ženski dio kuće - haremluk podalje od ulice do koje
 je njen prednji dio - selamluk.   

 U prizemlju ženske avlije nalazi se - čekme dulaf, naprava
 za dodavanje hrane tako da žena ostane neprimjećena. Za
 razliku od prednje avlije ova druga je još intimnija, čistija i
 zasađena cvijećem, a vrata preko bašće obezbeđuju
 kontakt sa susjedstvom i bez odjeće propisane za ulicu.

 Velika soba u prizemlju - tablani halvat, služila je za 
 porodične svečanosti. U njoj se ogleda jednostavnost
 starinskih enterijera i odsustvo namještaja u evropskom
 smislu. Glavne građevinske karakteristike su drveni strop -
 šiša, lijepo rezbareni plakari – musandere, za posteljinu,
 knjige, pribor za kafu i pušenje, i tipične bosanske
 zemljane peći sa lončićima.