Iako relativno mala zemlja, Bosna i Hercegovina ima
 bogatu kulturu koja je imala veliki uticaj na ostale zemlje
 Balkana, a kadkad i na cijeli svijet. Ona se ispoljavala na
 raznim područjima ljudske djelatnosti, a uključivala je
 muziku, književnost, film, likovnu i primijenjenu umjetnost,
 te design i suvremene medije. Bosna i Hercegovina je uz
 Mađarsku, jedina zemlja u regiji, koja je dala više od
 jednog dobitnika prestižne Nobelove nagrade: Vladimir
 Prelog dobio ju je za hemiju, a i Ivo Andrić za književnost.
 Glavni grad Sarajevo je bio domaćin 14. Zimskih
 olimpijskih igara, koje su bile ne samo druženje mladih 
 sportista iz cijeloga svijeta, nego i igre kulture, mira i
 prijateljstva.

 Muzika Bosne i Hercegovine ima dugu i slavnu historiju.
 Tradicionalna muzika Bosne je mješavina raznih balkanskih
 uticaja, u kojoj se susreću najrazličitiji motivi i žanrovi.
 Najčuvenija je ipak sevdalinka, ljubavna pjesma
 karakterističnog izraza, koja u Bosni ima veoma dugu
 tradiciju, a odlikuje je sentimentalna muzikalnost i poetski,
 romantični tekst melankoličnog ugođaja. To ni ne čudi, jer 
 je u osnovi turske riječi "sevdah" - ljubav. U bivšoj
 Jugoslaviji Bosna i Hercegovina se izdavajala čitavim nizom
 veoma uspješnih pop i rock formacija, među kojima su:
 "Bijelo dugme", "Indexi", "Ambasadori", "Teška industrija",
 "Vatreni Poljubac", "COD", "Plavi orkestar", "Crvena
 jabuka", "Zabranjeno Pušenje", "Merlin", "Hari Mata Hari",
 "Kamen na Kamen" bile najpopularnije. Osim vokalno-
 instrumentalnih sastava treba spomenuti i pjevače zabavne
 muzike, koji i danas pripadaju samom vrhu domaće
 zabavne muzike kod nas. Tu se ubrajaju: Kemal Monteno,
 Zdravko Čolić, Davorin Popović, Seid Memić Vajta, Neda
 Ukraden, Jadranka Stojaković, Mahir Paloš, Jasna Gospić,
 Alma Čardžić, a među novim zvijezdama ističu se: Fuad
 Backović Deen, Mija Martina, Selma Bajrami, Igor
 Vukojević, Boris Režak, Al Dino, Tinka Milinović i drugi. Iz
 Bosne i Hercegovine porijeklo vuku i: Dragan Stojnić, Ibrica
 Jusić, Krunoslav Slabinac, Bisera Veletanlić, Senka
 Veletanlić, Ivo Fabijan, Boris Novković, Ivan Mikulić,
 Romana, "Feminem", Ružica Čavić. Bosna i Hercegovina je
 i jedna od prvih zemalja alternativne i urbane kulture u
 regiji, koja se može pohvaliti veoma kreativnom i mladom
 scenom. Ovdje u prvom redu valja spomenuti našeg
 najpoznatijeg hip-hop pjevača Edina Osmića, poznatijeg
 kao Edo Maajka, čija slava prelazi i područje Balkana.
 Bosna i Hercegovina ima i recentnu godišnju muzičku
 nagradu Davorin, koja vrednuje nabolja dostignuća
 aktuelne produkcije u pop i rock žanrovima.

 Narodna i tradicionalna muzika, te folklor obojen raznim
 etno-motivima balkanske i orjentalne muzike čine
 bosansku muzičku scenu još raznovrsnijom i unikatnijom.
 Prvu ligu pjevača narodne i tzv. novokomponovane muzike
 kod nas čine: Halid Bešlić, Halid Muslimović, Haris Džinović,
 Hanka Paldum, Šemsa Suljaković, Fahreta Jahić alias Lepa
 Brena, Ferid Avdić i drugi, koji uživaju u velikoj
 popularnosti, ne samo kod nas, nego i u svim zemljama
 regije. Bosna i Hercegovina ipak je najviše ponosna na
 svoje interpretatore tradicionalne gradske ljubavne pjesme
 sevdalinke, koji su rasli u okrilju nekadašnjeg ansambla
 muzičkog programa Radiotelevizije Sarajevo. Sa valova
 radija svoje su velike karijere u bivšoj Jugoslaviji počeli
 šampioni sevdalinke, kao što su: Zaim Imamović, Safet
 Isović, Nada Mamula, Beba Selimović, Zehra Deović,
 Nedžad Salković, a danas zvuke sevdalinke svijetom
 pronose veoma uspješni ansambli poput mostarkog
 "Mostar Sevdah Reuniona".

 Bosansko-hercegovačku književnost čine mnoga poznata
 djela, pisana perima napoznatijih književnika kod nas. Ivo
 Andrić je najznačajniji predstavnik domaće književnosti i
 dobitnik Nobelove nagrade za književnosti 1961. godine za
 "kompletan književni opus o historiji jednog naroda".
 Vrhunac tog rada je bio roman "Na Drini Ćuprija". U sam
 vrh literarnog stvaralaštva kod nas spadaju i autori: Meša
 Selimović (Derviš i smrt, Tvrđava), Ivan Franjo Jukić, Isak
 Samokovlija, Petar Kočić, Hamza Humo, Svetozar Ćorović,
 Hasan Kikić,Branko Ćopić, Nedžad Ibrišimović, Ibrahim
 Kajan, Miljenko Jergović, Aleksandar Hemon i mnogi drugi
 velikani. Od pjesnika bosanskog porijekla najpoznatiji je
 Aleksa Šantić, ali i Musa Ćazim Ćatić, Antun Branko Šimić,
 Jovan Dučić, Mehmedalija Mak Dizdar, Skender Kulenović,
 Abdulah Sidran, Izet Sarajlić i drugi. Tokom osmanskog
 doba, mnogi pisci iz Bosne i Hercegovine su bili poznati u
 orijentalnom svijetu, a u samoj Bosni razvija se
 Alhamijado književnost.

 Dramska književnost u Bosni i Hercegovini nema dugu
 tradiciju. Među najznačajnije dramatičare ubrajaju se:
 Ahmed Muradbegović, Velimir Stojanović, Abdulah Sidran,
 Safet Plakalo, Nedžad Ibrišimović, Almir Imširević, Almir
 Bašović...

 Važno je spomenuti da je prisutnost triju vjera u Bosni i
 Hercegovini imala ogroman uticaj na kulturni razvoj
 zemlje. Sarajevo je jedini grad pored Jerusalema, koji ima
 pravoslavnu crkvu, džamiju i katoličku crkvu kao i sinagogu
 udaljene 100 metara jedne od drugih. Najznačajniji
 eksponat Zemaljskog muzeja u Sarajevu je sarajevska
 Hagada, tradicionalna jevrejska knjiga koju su Sefardi
 donijeli u Sarajevo po svome izgonu iz Španije. Orijentalno
 nasljeđe Bosne i Hercegovine vidi se također i u brojnim
 impresivnim primjerima orjentalne, sakralne i svjetovne
 arhitekture, iako je dio objekata srušen ili uništen tokom
 vremena, posljednji put tokom agresije na BiH 1992-1995. 
 Među najznačajnije objekte iz osmanskog perioda valja
 izdvojiti Begovu džamiju i Carevu džamiju u Sarajevu,
 Aladža džamiju u Foči, Ferhadija džamiju u Banja Luci,
 džamije u Mostaru, Travniku i Livnu, te brojne druge
 sakarlne objekte islamske kulture po cijeloj zemlji. Bosna i
 Hercegovina posebno je poznata i prema svojim
 mostovima iz osmanskog perioda, gdje posebno treba
 izdvojiti: Stari most u Mostaru, Most Mehmeda paše
 Sokolovića u Višegradu, Arslanagić most u Trebinju, te
 repliku Starog mosta u Mostaru u umanjenoj verziji na
 rijeci Bistrici u Livnu.

 Crkvena arhitektura Bosne i Hercegovine sastoji se od
 nekoliko stilova, ovisno od vremena u kojem je građena,
 odnosno kojem crkvenom krugu pripada. Tako bosanske
 katoličke crkve u gotovo cijeloj zemlji njeguju neki posebni
 "bosanski" stil vitkih zvonika sa visokim, kosim krovovima i
 tako se harmonično uklapaju u gradski ili seoski krajolik.
 Najpoznatije rimokatoličke crkve u Bosni stoje u Sarajevu,
 Travniku, Bugojnu, Livnu, Jajcu i Bihaću, dok su
 najznačajniji samostani franjevačke provincije Bosna
 srebrena u Fojnici, Visokom, Kreševu, Kaknju i Livnu.
 Sakralni objekti rimokatoličke crkve u Hercegovini imaju
 uglavnom primorsko-mediteranski karakter (baš kao i
 pravoslavne crkve i objekti), građeni su od bijelog kamena,
 a odlikuje ih gotovo minimalistički stil, koji se u novijoj
 arhitekturi dijelom naslanja i na kubizam i savremene
 tokove crkvene arhitekture u svijetu. Ovdje su poznate
 Duvanjska bazilika u Tomislavgradu, te crkve i samostani u
 Širokom Brijegu, Čapljini i Mostaru.

 Pravoslavne crkve, manastiri i objekti u sjevernijim
 dijelovima zemlje, pogotovo uz rijeku Drinu ne razlikuju se
 previše od sličnih crkvenih objekata u Srbiji, što upućuje
 na činjenicu da su ih gradili isti majstori. Ovi su se pak u
 dijelu srpske-crkvene arhitekture vodili principima crkvene
 gradnje na zapadnom Mediteranu, tako da pravoslavne
 crkve u Bosni imaju uvijek iznova slične motive, koji
 podsjećaju na gradnju u Italiji, Francuskoj i Dalmaciji.
 Najpoznatije pravoslavne crkve stoje u Sarajevu, Banja
 Luci, Mostaru, Tuzli, Trebinju, Livnu i Bosanskoj Krupi.
 Novovjeki crkveni objekti po gradovima manjeg bh. entiteta
 danas nalikuju kopijama Sopoćana, Mileševa ili Gračanice,
 te bosanskoj urbanoj arhitekturi daju novi pečat.

 Posebno značajan dio kulturnog stvaralaštva Bosne i
 Hercegovine otpada na bosansko-hercegovački film.
 Filmovi iz Bosne i Hercegovine su prva dva desetljeća
 nakon Drugog svjetskog rata obrađivala mahom teme iz
 narodne Revolucije i rata, filmski su obrađivale
 najznačajnije teme iz NOB-a, uključujući tu i poznate i
 slavne bitke partizana protiv stranih okupatora i domaćih
 izdajnika (Filmovi "Kozara", "Sutjeska", "Bitka na Neretvi",
 "Valter brani Sarajevo"). Ipak, prvi pravi uspjesi domaćeg
 filma mogli su se osjetiti tokom kasnih 1970-ih i 1980-ih
 godina, kad je stvoren i poseban bosanski filmski izričaj.
 Filmovi su mahom obrađivali socijane teme, ne rijetko i
 kao socijanu kritiku na račun socijalističkog društva, a
 povremeno bi se našlo mjesto i za savremene, urbane
 teme, na koje su ipak uglavnom bili pretplaćeni autori iz
 drugih centara.

 Nakon zatišja tokom ratnih i prvih poratnih godina, filmsko
 stvaralaštvo u Bosni i Hercegovini se pojačano budi i otprve
 donosi fantastične rezultate. Filmski režiser Danis Tanović
 je 2002. godine dobio popularnog Oskara, prestižnu
 nagradu Američke filmske akademije za film "Ničija
 zemlja" u kategoriji najbolji strani film. Veliku popularnost
 imao je i film Pjera Žalice "Gori vatra", kao i njegov
 sljedeći projekt, film "Kod amidže Idriza". Slično je i sa
 filmom "Ljeto u Zlatnoj Dolini" Srđana Vuletića, koji na
 internacionalnim filmskim festivalima odnosi nekoliko
 nagrada. U kategoriji kratkog filma valja izdvojiti film "10
 minuta" režisera Ahmeda Imamovića, koji je dobitnik
 nagrade "Najbolji kratki film Evrope" 2002. godine.

 U Bosni i Hercegovini izlaze tri dnevna lista: dva u Sarajevu
 i jedan u Banja Luci. Dnevni avaz je najtiražniji list u zemlji
 i mješavina dnevnika i tabloida, Oslobođenje baštini bogatu
 tradiciju političkog novinarstva kod nas, dok su banajlučke
 Nezavisne novine jedinstven glas angažiranog i objektivnog
 novinarstva. Uz ova tri dnevna lista u Bosni i Hercegovini
 izlaze i vrijedni primjerci sedmičnih političkih magazina,
 među kojima su BH Dani svakako na prvom mjestu, a
 slijede ih Slobodna Bosna i Ljiljan, koji su zbog niza afera i
 niskih političkih igara zadnjih godina izgubili na kredibilitetu
 kod ozbiljnih čitatelja. Veoma su popularni i tabloidi, koji
 donose aktualne priče o aferama i ljubavima iz života
 slavnih, među kojima je sarajevski As već desetljećima
 prvi, a u stopu ga prate i Express i Max. Magazini
 namijenjeni isključivo ženskoj čitateljskoj publici su: Azra i
 Gracija, a rado se čita i zagrebačka Glorija, koja ne rijetko
 donosi i priče iz bosanskog visokog društva.

 Bosna i Hercegovina ima javni radiotelevizijski sistem, koji
 se sastoji od tri jedinice: glavne nacionalne radijske i
 televizijske kuće Radiotelevizije Bosne i Hercegovine (BHTV
 1 i BH Radio 1), te po jednog entitetskog emitera:
 Federalne televizije FTV u Federaciji i Televizije Republike
 Srpske RTRS u manjem entitetu. Medijsku sliku u zemlji
 upotpunjuje i nekoliko privatnih televizija, od kojih valja
 izdvojiti OBN, NTV Hayat i TV Pink, koje se mogu pratiti u
 cijeloj zemlji, a ne treba zaboraviti ni regionalne
 televizijske programe u većim gradovima Bosne i
 Hercegovine (Sarajevo, Banja Luka, Tuzla, Bihać, Travnik,
 Mostar). Kablovska televizija odnosno satelitska televizija u
 Bosni i Hercegovin imaju također veliki broj poklonika, a
 najradije se prate televizijski programi susjednih zemalja,
 zabavni programi iz Njemačke i Italije, informativni
 programi engleskog govornog područja, kao i gotovo sve
 vrste muzičkih programa, uključujući i novu
 multinacionalnu televiziju MTV Adria, u kojoj Bosna i
 Hercegovina također učestvuje.

 Radio u Bosni i Hercegovini i dalje ima veliki broj poklonika,
 što ni ne čudi, ako se zna, da je BiH jedna od zemalja sa
 najgušćom mrežom državnih, entitetskih, kantonalnih,
 regionalnih i gradskih radio-stanica, koje zadovoljavaju
 najširi sloj slušateljstva u zemlji. Ipak specijalizirani
 radijski programi sa posebnim sadržajima (npr. isključivo
 informativni program, program klasične muzike, jazza ili
 filmske muzike) u potpunosti nedostaju zemlji, zbog čega
 se radijski program u BiH još uvijek može nazvati
 konvencionalnim i tradicionalnim, a to se odnosi i na
 njegove sadržaje, sastavljene po principu: red domaće
 muzike, red vijesti i priče iz studija.