U prvim stoljećima nove ere, područje današnje Bosne bilo
 je sastavni dio Rimskog Carstva. Većinom su ga naseljavali
 Iliri. Nakon pada carstva, Bosnu su svojatali kako Bizantsko
 Carstvo, tako i zapadni nasljednici Rima. Slaveni se ovdje  
 naseljavaju u 7. vijeku zatičući na ovim prostorima
 dijelove lirskih i tračkih plemena koja su bila romanizirana
 a prilikom dolaska Slavena se povlače uglavnom u planine.
 Slaveni ih nazivaju Vlasima po starogermanskoj riječi
 Wallach, što znači Roman, ili Rimljanin. U svojoj
 etnogenezi bosanski Slaveni, kasnije Bošnjaci ili Bosanski 
 Muslimani, kao središnji južnoslovenski narod, vrlo su se
 malo miješali sa drugim narodima, što nije slučaj sa
 okolnim Južnim Slavenima, u čijoj je etnogenezi udio
 neslavenskog elementa prilično značajan - na istoku Grka,
 Albanaca, Cincara, Rumuna i drugih, a na zapadu
 Njemaca, Italijana, Mađara, Čeha i dr. Kraljevine Srbija i
 Hrvatska vladaju dijelovima Bosne tokom 9. stoljeća. U 11.
 i 12. stoljeću nad Bosnom gospodari kraljevina Mađarska.
 Ovakvo mišljenje zastupaju historičari iz Srbije i Hrvatske.
 Međutim, istina je da je Bosna samostalna država još od 9.
 stoljeća.Srednjovjekovna bosanska država stiče svoju
 nezavisnost oko 1200. godine, te se u ovom periodu
 razvija njen autohtoni bošnjanski narod. U početku vladari
 Bosne su banovi,prvi imenom poznati ban Bosne bio je ban
 Borić, zatim poznati Kulin Ban a poslije krunidbe Bana
 Tvrtka I Kotromanića 1377. godine vladari Bosne postaju
 kraljevi. Nezavisnost Bosna zadržava sve do dolaska
 Osmanlija 1463. godine, kad zvanično postaje dio
 Osmanskog carstva.

 Tokom osmanske vladavine u Bosni, mnogi Bošnjani
 odbacuju kršćanstvo i dobrovoljno prelaze na Islam.  
 Istovremeno, Vlasi, odnosno kasniji Srbi se po prvi put
 pojavljuju u nekim djelovima Bosanskog ejaleta, dok se
 mnogi Bošnjani katolici iseljavaju u pravcu zapada i
 sjevera. Ovaj razvitak demografije, je korijen današnjih
 naroda Bosne i Hercegovine. Mnogi od Bošnjaka (Bošnjaci
 su ušli u orijentalni civilizacijski krug) pripadali su
 bošnjačkom plemstvu, tako da su već u prvoj polovini 16.
 stoljeća mnogi begovi i vojskovođe u osmanskoj Evropi
 upravo porijeklom iz Bosne (npr. Mehmed-paša Sokolović
 ili Gazi Husrev-beg).

 U 16. i 17. stoljeću, Bošnjaci su bili sastavni dio osmanske
 vojske, dok su najvažnije uloge vlade Bosanskog ejaleta
 najčešće pripadali Bošnjacima. Mnoge od bošnjačkih
 porodica koje su rano prešle na Islam su bile vrlo moćne,
 što u Bosni dugo vremena zadržava i feudalne odnose
 između Bošnjaka i drugih naroda.

 Osmanski neuspjesi protiv druge regionalne velesile u
 ovom dijelu Evrope, Austrije pomiču granicu između
 Osmanskog carstva i ostale Evrope, koja sad ponovo stiže
 pred same kapije Bosne, čime se opća situacija u zemlji
 pogoršava. Sa konstantnim napadima i ekonomskom
 krizom širi se nezadovoljstvo, tako da u prvoj polovini 19.
 stoljeća, sultan nekoliko puta pokušava izvršiti reforme, ali 
 ovome kapetani u Bosni odgovoraju pobunama.
 Najčuvenija od njih je pobuna Huseina kapetana
 Gradaščevića 1831. godine. Nakon što su poraženi od
 strane Osmanlija, vojni otpor Bošnjaka se završava, dok
 carstvo i dalje slabi. Istovremeno srpski odnosno hrvatski  
 nacionalni pokreti vrše jak pritisak na Bošnjake tako da
 mnogi Bošnjaci se na osnovi vjere ili nečeg drugog odvaja
 u srpski odnosno hrvatski nacionalni korpus te broj Srba i
 Hrvata u Bosni raste.

 1878. godine Bosna, odlukom Berlinskog kongresa, postaje
 sastavni dio Dvojnog kraljevstva Austro-Ugarske. Paralelno
 se u susjednim državama razvijaju slavenski nacionalni
 pokreti, koji su radili na ujedinjenju svih Južnih Slavena na
 jugoistoku Evrope. Povod za Prvi svjetski rat bio je atentat
 u Sarajevu ljeta 1914. godine, kojeg je izveo Gavrilo
 Princip, pripadnik revolucionarnog omladinskog pokreta
 "Mlada Bosna". On je pucao na austrougarskog
 prijestolonasljednika Franza Ferdinanda i njegovu noseću
 suprugu, koji su tom prilikom i ubijeni. Povod za prvi veliki
 sukob svjetskih razmjera bio je time pronađen.

 Krajem Prvog svjetskog rata i propašću Austro-Ugarske
 Bosna i Hercegovina ulazi u početku u Državu Slovenaca,
 Hrvata i Srba, a potom u novonastalu Kraljevinu Srba,
 Hrvata i Slovenaca, koja se od 1929. zove Kraljevina
 Jugoslavija. Time Bosna i Hercegovina, nakon
 orijentalizacije i okcidentalizacije, doživljava pojačanu
 kulturnu i političku dominaciju Beograda, koja se ogledala
 u raznim segmentima društvenog života. Nakon pojačane
 europeizacije, industrijalizacije i opće ekspanzije
 bosanskog društva za vrijeme austrougarske epohe, Bosna
 i Hercegovina tokom prve Jugoslavije ekonomski nazadaje,
 što stvara osnovu za socijalno nezadovoljstvo i nemire, koji
 će kasnije uslijediti.

 Nakon sloma parlamentarne demokracije i zavođenja
 kraljevske diktature 1929. došlo je do novih
 administrativno-političkih promjena u zemlji. Jugoslavija je
 dobila devet banovina, čime je Bosna prvi put nakon više
 od 400 godina formalno podijeljena. Površina Bosne i
 Hercegovine pripala je u svom historijskom obliku četirima
 različitim banovinama, koje su nazvane po geografskim i 
 historijskim regijama. Vrbaska, Drinska, Zetska i Primorska
 banovina trebale su prema prvotnoj ideji tadašnjeg
 jugoslavenskog kralja Aleksandra I potisnuti regionalne i
 nacionalne identitete, a u prvi plan staviti jedinstveni
 jugoslavenski identitet.

 1939. ugovorom Cvetković-Maček dolazi do stvaranja
 Banovine Hrvatske, u koju ulaze i dijelovi Bosne i
 Hercegovine, i to uglavnom oni koji su već pripadali
 Primorskoj banovini i dijelovi zemlje na sjeveru, uz rijeku
 Savu. Početkom Drugog svjetskog rata pod vodstvom Ante
 Pavelića osniva se 14.aprila 1941. godine NDH, u čiji sastav
 ulazi cijela Bosna i Hercegovina. Znatan dio bosanskih
 Hrvata sudjeluju kao pripadnici fašističke vojske tzv. NDH,
 ustaše,domobrani, dok nekolicina Bošnjaka zauzima
 vodeće pozicije u vlasti kao ministri u vladi NDH. kao
 npr.Osman Kulenović i Džafer beg Kulenović. Dio Srba bori 
 se na strani četnika. Ustaše progone i ubijaju Srbe,
 Rome, Jevreje i komuniste na zvjerske načine.

 Ipak najveći dio Bošnjaka, bosanskih Srba i manji broj
 bosanskih Hrvata aktivno učestvuju u antifašističkom
 pokretu Josipa Broza Tita, dajući znatan doprinos Narodno-
 oslobodilačkoj borbi i konačnom oslobođenju cijele zemlje
 od stranih okupatora. Time se Bosna i Hercegovina može 
 pohvaliti, da je jedna od prvih zemalja antifašističke
 koalicije u porobljenoj Evropi 1941-1945. Na teritoriji
 Bosne i Hercegovine vode se neke od najžešćih bitaka
 (Neretva, Kozara, Sutjeska, Drvar) Drugog svjetskog rata
 na području jugoistočne Evrope. U Mrkonjić Gradu su 25.
 novembra 1943. godine postavljeni temelji savremene
 Bosne i Hercegovine, I zasjedanjem ZAVNOBiH-a. Dok su u
 Jajcu 29. novembra iste godine na II zasjedanju AVNOJ-a
 postavljene osnove nove, socijalističke Jugoslavije, u
 sklopu koje je Bosna i Hercegovina bila jedna od šest
 ravnopravnih republika.

 U vremenu od 1945. do početka 1990ih, Bosna i
 Hercegovina doživljava ubrzanu industrijalizaciju,
 modernizaciju i urbanizaciju, a paralelno s tim osnivaju se 
 i institucije zemlje, koje naglašavaju njenu državnost i 
 institucionalnu nezavisnost. U ovo vrijeme spadaju
 osnivanje Akademije nauka i umjetnosti BiH, univerziteta u
 Sarajevu, Banja Luci, Mostaru i Tuzli, Radiotelevizije   
 Sarajevo, te brojnih drugih nacionalnih i kulturnih
 institucija. Tokom kasnih šezdesetih godina dolazi do
 priznavanja Bošnjaka pod vjerskim imenom (Muslimani)
 kao posebne nacionalne jedinice u tadašnjoj zemlji, koji uz
 Srbe i Hrvate, čine jedan od konstitutivnih naroda Bosne i
 Hercegovine i Jugoslavije.

 1984. godine glavni je grad Republike, Sarajevo, domaćin
 14. Zimskih olimpijskih igara, sportske manifestacije mira i
 prijateljstva, koja podiže ugled grada i zemlje u 
 inostranstvu. Tokom 1980ih, godina Sarajevo je, a napose
 i Bosna i Hercegovina, centar svojevrsne pop kulture u  
 Jugoslaviji. Ovdje stvaraju neki od najpopularnijih domaćih
 filmskih autora (Kusturica, Kenović), a pop i rock-grupe
 spadaju u najznačajnije u zemlji. Bogata književna
 tradicija nastavlja se i tokom sedamdesetih i osamdesetih
 godina u remek-djelima, koja nastavljaju tamo, gdje su
 nekad stali bosanski najznačajniji autori kao Ivo Andrić
 dobitnik Nobelove nagrade za književnost i Meša Selimović.

 U oktobru 1991. godine Bosna i Hercegovina izglasava
 suverenost, da bi potom uslijedio i referendum za
 nezavisnost u februaru 1992. godine. Srpsko stanovništvo
 uglavnom je bojkotovalo referendum. Odmah po
 proglašavanju nezavisnosti i međunarodnog priznanja
 zemlje u aprilu 1992. godine, izbija agresija Srbije i Crne
 Gore, a nedugo nakon toga u junu 1992. godine i agresija
 Republike Hrvatske na Republiku Bosnu i Hercegovinu.
 Republika Bosna i Hercegovina je u Ujedinjene nacije
 primljena 22 maja 1992. godine, ali bez obzira na to
 nastavljena je bespoštedna agresija. Već 1991. hrvatski
 predsjednik Franjo Tuđman, sklapa dogovor o podjeli
 Bosne i Hercegovine sa srbijanskim predsjednikom
 Miloševićem, poznatim sastankom u Karađorđevu. O
 podjeli Bosne i Hercegovine danas postoji mnogobrojna
 dokumentacija, među kojom su najznačajniji stenogrami
 Franje Tuđmana, ali i svjedočenja predsjednika Stjepana
 Mesića, nekadašnjeg predsjednika Predsjedništva SFRJ, 
 Ante Markovića, nekadašnjeg premijera SFRJ i mnogih
 drugih svjedoka vremena.

 Rat traje do 1995. godine, u kojem najviše stradaju
 Bošnjaci, nad kojima je počinjen genocid i etničko čišćenje,
 međutim i Srbi i Hrvati su pretrpjeli gubitke. Sva tri naroda
 u zemlji rat doživljavaju na različite načine, vidjevši u
 njemu ugrožavanje vlastitih nacionalnih interesa. Tako da
 je za većinske Srbe "Otadžbinski" i za većinske Hrvate
 "Domovinski" rat, mada je istina da je rat poveden zarad
 ciljeva velikodržavnih projekata susjednih zemalja.
 Početkom 1992. vraća se i historijsko ime Bošnjak kao ime
 nacije, koje zamjenjuje dotadašnju vjersku oznaku
 "Musliman". Uspješnim otporom građana Republike Bosne i
 Hercegovine agresiji i zalaganjem Vlade Republike Bosne i
 Hercegovine za multietničku i demokratsku državu
 ravnopravnih naroda, BiH je očuvala svoj državnopravni i
 historijski kontinuitet.

 U američkom gradu Daytonu 21. novembra 1995. sve
 zaraćene strane u agresiji na BiH potpisuju mirovni
 sporazum, čime je neslužbeno završen rat. Konačni
 sporazum potpisan je u u Parizu 14. decembra 1995.
 Dejtonski sporazum potvrdio je Bosnu i Hercegovinu kao
 samostalnu i suverenu državu u evropskoj porodici država.
 Prema ugovoru Bosna i Hercegovina sastoji se iz dvije
 administrativne jedinice: Federacije Bosne i Hercegovine i
 Republike Srpske, te Brčko distrikta, koji ima poseban
 status i ne pripada nijednom entitetu.